لنگه جوراب سوراخ

باز هم استیک قاراشی !!!

leon1355 — Tue, 15 Dec 2009 11:26:18 GMT

دوستان بسیار اصرار داشتند که باز هم استیک امروز رو اینجا ببینند

من هم اجابت کردم و واقعا عالی بود:

قبل از حمله!

بعد از حمله !

سرعت هم بد نبود 18 دقیقه!

mp3 امروز ( David Gilmour - Murder )

leon1355 — Tue, 08 Dec 2009 12:58:18 GMT

سلام دوستان

این بار یک آهنگ با سبک Progressive Rock از آلبوم 1984 About Face

خواننده و گیتاریست مشهور گروه Pink Floyd یعنی David Gilmour براتون انتخاب کردم که امیدوارم لذت ببرید:

David Gilmour - Murder Download

بازم فیلم! (The Taking of Pelham 1 2 3)

leon1355 — Sat, 14 Nov 2009 10:23:18 GMT

سلام

بازم من تو هفته گذشته 4 تا فیلم دیدم که خواستم در مورد هر کدوم نظر خودم رو براتون بگم:

1- The Taking of Pelham 1 2 3

البته تو نظر اول اسم فیلم یک کم نا هنجاره! این " پلهام 1 2 3 " اسم یک قطار تو متروی نیو یورک بود.

این فیلم زیبا , یسیار کشش داشت و پر از هیجان بود فکر میکنم یکی از دلایل محبوبیتش اینه که توی سینما باید واقعا جالب باشه.

بازی بسیار عالی Denzel Washington و John Travolta لذت بخش بود.

کارگردانی Tony Scot (کارگردان Top Gun) هم حرف نداشت.

من بهش 8 نمره از 10 دادم و طرفدارای فیلمهای ماجرایی و اکشن حتما ببینند.

2- Shrink 2009

دلیل اینکه من این فیلم رو دیدم بازی Kevin Spacy بود که البته بسیار عالی در نقش روانکاو بازی کرد.

فیلم بسیار لطیف و زیبایی بود من بهش 7 از 10 دادم , این فیلم درام زیبایه حتما ببینید.

3- ZombieLand 2009

من بعد از دیدن این فیلم دو تا سوال برام پیش اومد چرا Woody Harrelson تو این فیلم بازی کرد!؟ و چرا این فیلم تو سایت IMDB نمره بالای 8 گرفته!

به هر حال فیلم کمدی و ترسناک خوبی نبود !

این فیلم پر از صحنه های حاوی خوردن دل و روده و شکار زامبی با شات گان بود!

من بهش نمره 5 دادم.

4- Already Dead 2007

این فیلم با اینکه توش خبری از سوپر استار هالیوود نبود ولی به خاطر داستانش قابل توجه بود, داستان در مورد مردی بود که بچه اش رو به قتل رسونده بودند و دنبال قاتل بود ولی به ماجرای عجیبی کشیده شد...

من بهش نمره 6 از 10 دادم.

اشتراک تجربه غذا و رستوران! ( رستوران قاراشی - استیک جیلیز ویلیز)

leon1355 — Sun, 08 Nov 2009 12:29:18 GMT

با سلام

امروز ناهار با 3 تا از همکاران گرامی رفتیم رستوران قاراشی واقع در ظلع شمال غربی میدان نو بنیاد و 4 نفری دو پرس استیک جیلیز ویلیز سفارش دادیم انصافا بهترین استیکی بود که تو تهران خورده بودم و با نصفش کاملا سیر شدم.

قیمت غذا هاش از 12000 تومان تا 17000 تومان بود که جیلیز ویلیز از همه گرونتر بود

ضمنا اونجا جا پارک به سختی گیر میاد!

یک عکس هم گرفتم که تا حدی گویای مطلبه:

بازم فیلم! (UP 2009)

leon1355 — Sat, 07 Nov 2009 11:42:42 GMT

سلام دوستان

دیشب به همراه دو تا از دوستان و خانواده کارتون زیبای UP رو دیدیم

این کارتون بسیار دلنشین بود و من رو خیلی به فکر فرو برد .

من از 10 نمره بهش 10 دادم و به همه توصیه میکنم ببینیدش.

جمله زیبای کارتون :

ITs just a house

نکته های کوچک زندگی! (قسمت دوم)

leon1355 — Sun, 18 Oct 2009 13:09:27 GMT

Life little instructions

6-در چشم ديگران نگاه کن.

7-از عبارت »متشكرم« زياد استفاده کن.

8-از عبارت »خواهش مي کنم« زياد استفاده کن.

9-نواختن يك ساز را ياد بگير.

10-در حمام آواز بخوان.

نکته های کوچک زندگی! (قسمت اول)

leon1355 — Wed, 16 Sep 2009 05:14:18 GMT

سلام دوستان

مدتی بود که بدلیل تنبلی مطلبی نداشتم

تصمیم گرفتم هر روز یک مطلب کوچک شامل 5 نکته کوچک از کتاب

Life little instructions

اینجا قرار بدم.

دلیلش اینه که من هر روز صبح تعدادی از اینا رو میخونم و واقعا اگه آدم بهشون عمل کنه باعث شادی و پیشرفت قابل توجهی میشه! امیدوارم دوست داشته باشید:

پسرم، چگونه مي توانم كمكت كنم كه
ببيني؟
بيا تو را روي دوشم بنشانم.
آن وقت دورتر از من مي بيني.
آن وقت به جاي هردومان مي بيني.

حالا تو به من بگو چه مي بيني؟

1-هر روز به سه نفر اظهار ادب کن.

2-در خانه يك حيوان نگه دار.

3-دست کم سالي يك بار طلوع آفتاب را تماشا کن.

4-سالروز تولد ديگران را به خاطر بسپار.

5-با صميميت دست بده.

MP3 روز ! (BOOM BOOM PAW)

leon1355 — Wed, 12 Aug 2009 12:36:18 GMT

سلام

من زیاد اهل آهنگ های رقص و مخصوصا گروههای نوپا نبودم ولی تازگیا از یک تعداد انگشت شمار این آهنگها خوشم اومده و خیلی زیاد گوششون میدم

یکی از این گروهها Black Eyed Peas است که چند تا از آهنگها شو دوست دارم از همه بیشتر آهنگ جدید اونا BOOM BOOM POW که کلیپ زیبایی هم در مورد مضرات بمب اتم داره!!!!

این گروه یک گروه هیپ هاپ آمریکایی هست که از سال 1995 شروع کرد و از 2003 معروف شد.

لینک دانلود آهنگ بوم بوم پاو!

امیدوارم لذت ببرید

>>> با صدای بلند گوش کنید

بازم فیلم! (The Life of The Others)

leon1355 — Mon, 10 Aug 2009 12:41:18 GMT

سلام

این اواخر بلاخره تونستم فیلم زندگی دیگران رو که دو سال پیش جایزه اسکار فیلم خارجی رو برده بود ببینم.

خیلی وقت بود که فیلمو داشتم اما یک سال پیش نصفشو دیده بودم و دیگه یادم رفته بود بقیشو ببینم :)

البته خوشحالم که دیدمش چون واقعا فیلم زیبا و در عین حال غم انگیزی بود و نکته ای که توجه من رو جلب کرد روند بسیار متفاوت و سریع نیمه دوم فیلم نسبت به 1 ساعت اول بود.

داستان در مورد زندگی یک نویسنده و همسر هنرمندش در آلمان شرقی قبل از برداشتن دیوار برلینه و شخصیت بسیار دوست داشتنی یک جاسوس آلمانی رو نشون میده!

حتما این فیلم رو ببینید.

لینک دانلود زندگی دیگران از طریق تورنت

عکس هنر پیشه اصلی زن:Martina Gedeck

داستان عبرت آموز (شبی ازآن رابی)

leon1355 — Sun, 19 Jul 2009 12:24:08 GMT

شبی از آنِ رابی

این داستان واقعی است !

این داستان را نه به خواست خود،‌ بلکه به تشویق و ترغیب دوستانم می‌نویسم. نام من میلدرد است؛ میلدرد آنور Mildred Honor. قبلاً در دی‌موآن Des Moines در ایالت آیوا در مدرسهء ابتدایی معلّم موسیقی بودم. مدّت سی سال است تدریس خصوصی پیانو به افزایش درآمدم کمک کرده است. در طول سالها دریافته‌ام که سطح توانایی موسیقی در کودکان بسیار متفاوت است. با این که شاگردان بسیار بااستعدادی داشته‌ام، امّا هرگز لذّت داشتن شاگرد نابغه را احساس نکرده‌ام.

امّا، از آنچه که شاگردان "از لحاظ موسیقی به مبارزه فرا خوانده شده" می‌خوانمشان سهمی داشته‌ام. یکی از این قبیل شاگردان رابی بود. رابی یازده سال داشت که مادرش (مادری بدون همسر) او را برای گرفتن اوّلین درس پیانو نزد من آورد. برای رابی توضیح دادم که ترجیح می‌دهم شاگردانم (بخصوص پسرها) از سنین پایین‌تری آموزش را شروع کنند. امّا رابی گفت که همیشه رؤیای مادرش بوده که او برایش پیانو بنوازد. پس او را به شاگردی پذیرفتم. رابی درس‌های پیانو را شروع کرد و از همان ابتدا متوجّه شدم که تلاشی بیهوده است. رابی هر قدر بیشتر تلاش می‌کرد، حس‌ّ شناخت لحن و آهنگی را که برای پیشرفت لازم بود کمتر نشان می‌داد. امّا او با پشتکار گام‌های موسیقی را مرور می‌کرد و بعضی از قطعات ابتدایی را که تمام شاگردانم باید یاد بگیرند دوره می‌کرد.

در طول ماهها او سعی کرد و تلاش نمود و من گوش کردم و قوز کردم و خودم را پس کشیدم و باز هم سعی کردم او را تشویق کنم. در انتهای هر درس هفتگی او همواره می‌گفت، "مادرم روزی خواهد شنید که من پیانو می‌زنم." امّا امیدی نمی‌رفت. او اصلاً توانایی ذاتی و فطری را نداشت. مادرش را از دور می‌دیدم و در همین حدّ می‌شناختم؛ می‌دیدم که با اتومبیل قدیمی‌اش او را دم خانهء من پیاده می‌کند و سپس می‌آید و او را می‌برد. همیشه دستی تکان می‌داد و لبخندی می‌زد امّا هرگز داخل نمی‌آمد.

یک روز رابی نیامد و از آن پس دیگر او را ندیدم که به کلاس بیاید. خواستم زنگی به او بزنم امّا این فرض را پذیرفتم که به علّت نداشتن توانایی لازم بوده که تصمیم گرفته دیگر ادامه ندهد و کاری دیگر در پیش بگیرد. البتّه خوشحال هم بودم که دیگر نمی‌آید. وجود او تبلیغی منفی برای تدریس و تعلیم من بود.

چند هفته گذشت. آگهی و اعلانی دربارهء تک‌نوازی آینده به منزل همهء شاگردان فرستادم. بسیار تعجّب کردم که رابی (که اعلان را دریافت کرده بود) به من زنگ زد و پرسید، "من هم می‌توانم در این تک‌نوازی شرکت کنم؟". توضیح دادم که، " تک‌نوازی مربوط به شاگردان فعلی است و چون تو تعلیم پیانو را ترک کردی و در کلاسها شرکت نکردی عملاً واجد شرایط لازم نیستی." او گفت، "مادرم مریض بود و نمی‌توانست مرا به کلاس پیانو بیاورد امّا من هنوز تمرین می‌کنم. خانم آنور، لطفاً اجازه بدین؛ من باید در این تک‌نوازی شرکت کنم!" او خیلی اصرار داشت.

نمی‌دانم چرا به او اجازه دادم در این تک‌نوازی شرکت کند. شاید اصرار او بود یا که شاید ندایی در درون من بود که می‌گفت اشکالی ندارد و مشکلی پیش نخواهد آمد. تالار دبیرستان پر از والدین، دوستان و منسوبین بود. برنامهء رابی را آخر از همه قرار دادم، یعنی درست قبل از آن که خودم برخیزم و از شاگردان تشکّر کنم و قطعهء نهایی را بنوازم. در این اندیشه بودم که هر خرابکاری که رابی بکنم چون آخرین برنامه است کلّ برنامه را خراب نخواهد کرد و من با اجرای برنامهء نهایی آن را جبران خواهم کرد.

برنامه‌های تکنوازی به خوبی اجرا شد و هیچ مشکلی پیش نیامد. شاگردان تمرین کرده بودند و نتیجهء کارشان گویای تلاششان بود. رابی به صحنه امد. لباسهایش چروک و موهایش ژولیده بود، گویی به عمد آن را به هم ریخته بودند. با خود گفتم، "چرا مادرش برای این شب مخصوص، لباس درست و حسابی تنش نکرده یا لااقل موهایش را شانه نزده است؟"

رابی نیمکت پیانو را عقب کشید؛ نشست و شروع به نواختن کرد. وقتی اعلام کرد که کنسرتوی 21 موتزارت در کو ماژور را انتخاب کرده، سخت حیرت کردم. ابداً آمادگی نداشتم آنچه را که انگشتان او به آرامی روی کلیدهای پیانو می‌نواخت بشنوم. انگشتانش به چابکی روی پرده‌های پیانو می‌رقصید. از ملایم به سوی بسیار رسا و قوی حرکت کرد؛ از آلگرو به سبک استادانه پیش رفت. آکوردهای تعلیقی آنچنان که موتزارت می‌طلبد در نهایت شکوه اجرا می‌شد! هرگز نشنیده بودم آهنگ موتزارت را کودکی به این سن به این زیبایی بنوازد. بعد از شش و نیم دقیقه او اوج‌گیری نهایی را به انتهی رساند. تمام حاضرین بلند شدند و به شدّت با کف‌زدن‌های ممتدّ خود او را تشویق کردند.

سخت متأثّر و با چشمی اشک‌ریزان به صحنه رفتم و در کمال مسرّت او را در آغوش گرفتم. گفتم، "هرگز نشنیده بودم به این زیبایی بنوازی، رابی! چطور این کار را کردی؟" صدایش از میکروفون پخش شد که می‌گفت، "می‌دانید خانم آنور، یادتان می‌آید که گفتم مادرم مریض است؟ خوب، البتّه او سرطان داشت و امروز صبح مرد. او کر مادرزاد بود و اصلاً نمی‌توانست بشنود. امشب اوّلین باری است که او می‌توانست بشنود که من پیانو می‌نوازم. می‌خواستم برنامه‌ای استثنایی باشد."

چشمی نبود که اشکش روان نباشد و دیده‌ای نبود که پرده‌ای آن را نپوشانده باشد. مسئولین خدمات اجتماعی آمدند تا رابی را به مرکز مراقبت‌های کودکان ببرند؛ دیدم که چشم‌های آنها نیز سرخ شده و باد کرده است؛ با خود اندیشیدم با پذیرفتن رابی به شاگردی چقدر زندگی‌ام پربارتر شده است.

خیر، هرگز نابغه نبوده‌ام امّا آن شب شدم. و امّا رابی؛ او معلّم بود و من شاگرد؛ زیرا این او بود که معنای استقامت و پشتکار و عشق و باور داشتن خویشتن و شاید حتّی به کسی فرصت دادن و علّتش را ندانستن را به من یاد داد.

رابی در آوریل 1995 در بمب‎گذاری بی‎رحمانه ساختمان فدرال آلفرد مورای در شهر اوکلاهما به قتل رسید.